Een nieuwe lente en een nieuw geluid. OK, het was nog geen lente. En het is ook niet echt een nieuw geluid. Maar ik wou dat gewoon eens typen. Maar het is wel een nieuw jaar (gelukkig nieuwjaar; trouwens). En er was een nieuw optreden. Een hele reeks nieuwe optredens zelfs (spreek gerust van een tournee). Want er was iets helemaal nieuws: een CD!!! Woohoo!
Eigenlijk was er ook min of meer een nieuw Myopia. Nog steeds dezelfde 5 muzikanten. Nog steeds hetzelfde enthousiasme. Nog steeds dezelfde beleving. Maar veel volwassener. Veel ervarener. En bij het begin ook veel zenuwachtiger. ;v) Nu was het ook het eerste optreden van de reeks, dus dat zal bij de volgende edities wel loslopen.
De set was heel eenvoudig: alle nummers op hun spiksplinternieuwe cd, na elkaar, en in de volgorde van de cd. Een paar verrassingen wel: geen "Insanity" (waar het voor mij allemaal mee begonnen was), geen "London" (jammer, maar niet geheel onverwacht), "No us no more" enkel als bisnummer, ... De andere klassiekers bleven wel. Ongeveer toch. De helft kreeg nieuwe intro's en/of outro's, driekwart had er een tweede of zelfs derde stem bijgekregen, gitaren werden vervangen door keyboards en omgekeerd. En dan nog een hele hoop nummers die we nog niet kenden, maar die intussen druk bezig zijn om zich in mijn gehoor vast te zetten.
De verwachtingen waren vooraf hoog gespannen: Myopia heeft een live-reputatie te verdedigen. En ze verdedigen deden ze. Amai nog niet! Het filmpje vooraf was een leuke opwarmer. De eerste paar nummers liepen wat minder door een combinatie van stress en een geluidsman die nog wat moeite had. Maar vanaf zowat het derde nummer begon het volledig los te lopen. Ook wat betreft het geluid (proficiat daarvoor trouwens aan de geluidstechnici).
Wat we vanaf dan te horen kregen was een mooi geheel. Een mengeling van zeemzoete, gevoelige songs, en stevige, energieke rocknummers. Mmmmmm. Dat alles aan elkaar gebabbeld door een frontman die blijkbaar al heel wat commentaar op zijn bindteksten gekregen heeft (maar je moet toegeven dat ze wel degelijk werken). Dat smaakt echt naar meer. Voor wie de eerste paar optredens van de CD-voorstelling gemist heeft: hoog tijd om je kaarten te reserveren. Ik meen het. Wat zit je hier nog te lezen?
Oh, ja. De CD. Wel, daar ga ik nog niet te veel over zeggen. Ik wil hem eerst nog een paar keer goed beluisteren. Maar hij klinkt alvast fantastisch, en ik vind hem iedere keer beter.
Ik had er begin van dit jaar al eens om gevraagd, dus het moest er eens van komen: een herhaling van het "3 groepen op 1 avond in Zenith, waaronder Myopia". Woohoo! Dit maal was Myopia de opener in plaats van de afsluiter, en dat konden we enkel toejuichen (na een zware week zouden we anders hun begin misschien niet eens gehaald hebben).
Om direct met de deur in huis te vallen: het was niet hun beste optreden. Ook zeker niet hun minste. Daar niet van. En het moest ook niet hun beste optreden zijn. Bewaar dat voor de iets grootsere momenten. Gezellig was het wel. Knus eigenlijk (geniale inval van Zenith uit om de zaal wat af te schermen met doeken). Zeker en vast aangenaam.
Algemeen kan je stellen dat Myopia live een stuk harder en ruiger klinkt dan op plaat. Niet dus dit keer. Alles klonk wat ingetogener, wat rustiger. Niet gezapig of log, maar eerder kalm, gemoedelijk. En dat paste eigenlijk perfect bij de gelegenheid, vond ik.
OK, bij momenten ging het er serieus energiek aan toe, maar nooit met de rauwheid van pakweg Suikerrock of het ongebreidelde enthousiasme van tJoc een jaar geleden. Het melodieuze aspect van de muziek mocht dit keer meer op de voorgrond treden, en dat kunnen we ook niet afkeuren. Het klonk dan ook prachtig (de geluidstechnici lijken ook steeds beter te worden, maar dat zal maar een indruk zijn).
Kortom, geen echt spectaculair optreden (de hoofdprijs voor 2008 lag al vast na Suikerrock), maar heel degelijk en absoluut aangenaam om bij te wonen. Wat mij betreft mag er zo nog een komen binnenkort.
UPDATE: De foto's kunnen vanaf nu hier gevonden worden.
Myopia op Suikerrock. Daar moesten we bij zijn. En als je voor dezelfde moeite dan ook nog eens Gorki, Bart Peeters, Deep Purple en nog een aantal anderen krijgt: zoveel te beter.
Net voor het optreden komen een paar gasten (in licht-beschonken toestand) naar ons en vragen wat voor muziek Myopia speelt. "Een lichte pop-rock" is het logische antwoord, met wat smalende reacties tot gevolg. Myopia deed er daarna echter drie kwartier alles aan om mijn (en hun) ongelijk te bewijzen. Hier was niets licht aan, en het had al helemaal niets met pop te maken. Myopia is rock. Pure, onversneden rock, zoals we heel de dag amper gehoord hebben (het was nochtans SuikerROCK).
De geluidmensen die heel de dag het principe hanteerden dat er zonder permanente gehoorschade geen degelijk festival kan zijn, besloten om het voor 1 keer iets rustiger aan te doen, mede dankzij een meegereisde geluidtechnicus die we al van een vorig optreden kenden. En hier, met een betere installatie en een betere acoustiek, was het geluid mooier dan ooit: veel voller, warmer en toch iets ruiger. Voor het eerst was zelfs de bas te horen. En toch paste alles harmonieus in elkaar. Een dikke pluim. Ook voor de lichtmensen, trouwens, die de muziek perfect leken aan te voelen.
De echte sterren van de avond waren echter de bandleden zelf. Het zelfvertrouwen en het plezier straalden er vanaf. Ze groeien nog elk optreden en dat kon je ook nu weer aan alles zien en horen. Zelfs toen Phil op een bepaald moment probeerde zijn versterker op te blazen bleef iedereen rustig doorspelen alsof er niets aan de hand was.
En de muziek? Stevig. Energiek. Rockend. Soms meeslepend en emotioneel, meestal opzwepend en bruisend. Een licht ingekorte set vergeleken met Zenith, maar verder werden weer alle registers open getrokken. Terug naar de fundamenten van de Rock (hoofdletter R). Wat invloeden van Muse, weer een vleugje Metal Molly (luister maar eens naar de samenzang in "How it all just spins around", ook nu het ideale feestnumer met London. De enige groep die ik die dag op het Jim-podium gezien heb die teruggeroepen werd voor een bisnummer. En dat het plein tijdens dat bisnummer, op een moment dat Deep Purple al aan zijn optreden begonnen was, nog voor de helft gevuld was (die indruk had ik toch van vooraan) zei meer over Myopia dan over Deep Purple.
Conclusie: dezelfde als de vorige keren. Dit smaakt naar meer. Meer rock. Meer subtiele nuances. Meer stevige ritmes. Meer Myopia!
Nodig eens 2 andere groepen uit om met zijn drieën Zenith voor een avondje plat te spelen: dat is nu eens een concept waar ik me volledig kan in vinden. Toegegeven, ik had er op die 11de april niet veel zin in. Een lastige week in wat al een te drukke maand was, maakte het idee van een avondje rustig in de zetel wel heel aantrekkelijk. Maar als Myopia speelt, dan ga je gewoon. Punt.
Toen we met wat vertraging toekwamen, zat de opener, To Be Continued, al zowat halverwege hun set. Best een aardig cover-groepje eigenlijk. Sterke zangeres, goede zanger, heel degelijk gitaarwerk. Laat ze gerust nog wat groeien en verder rijpen en op elkaar ingespeeld geraken, en dat komt wel goed.
De tweede groep, Ben Charming, stond duidelijk al een heel eind verder. Stevige gitaarrock met ballen en een scheut metal-invloeden: ik kon het best smaken. Een intussen goed volgelopen Zenith zag en hoorde dat het goed was.
Met een halfuurtje vertraging (maar wie trok zich dat aan) begon Myopia rond 23u30 aan zijn, euh "act", met een verkleedpartij zowaar. Het bleek het resultaat te zijn van een drukke discussie op hun gastenboek over hun podiumuitstraling en het verband met hun kledij. Zwarte hemden met een paar witte en 1 rode das erbij was het resultaat. De meningen bij ons waren wat verdeeld, maar het idee was niet slecht.
Over de muziek was er dan weer eenstemmigheid: dit moet het beste optreden zijn dat ze al gegeven hebben. Voor ik het vergeet trouwens een dikke pluim voor de geluidsmensen, die zowat als eerste lijken door te hebben hoe een groep als Myopia moet gemixt worden. Myopia zelf had er duidelijk zin in. Na een stevig begin hadden we de indruk dat ze toch iets moeilijker echt op gang kwamen, maar als ze eenmaal vertrokken waren, spatte het plezier van het podium, zonder de zenuwen en de stress van een rockconcours. En toch klonk het afgewerkt en geconcentreerd. Mmmmm.
Alle nummers overlopen zou ons veel te ver leiden, dus daar ga ik niet mee beginnen. De usual suspects kent iedereen intussen al. No Us No More klonk voor de eerste keer zoals het moest klinken (met dank aan de geluidstechnici). Het stevigere rockwerk werd prachtig afgewisseld met intiemere momenten (aan die twee kakeltrienen die meenden elkaar hun levensverhaal te moeten vertellen tijdens Move Fast, Think Slow: shame on you!). Net wat het moest zijn.
En als bonus werder 3 splinternieuwe nummers aan de set toegevoegd. En wat voor een nummers. Het derde (ik durf niet te gokken naar de naam) werd uitgespeeld als ideale afsluiter, en is volgens ons goed op weg om hun sterkste nummer te worden. Ook hun andere nieuweling is best het beluisteren waard. En dan is er nog London. Een bizar intermezzo, ergens tussen ska-rock en country. Geschreven door Erik, en nog eens een reden voor Pascal om zijn mondharmonica boven te halen. Het klinkt totaal niet zoals je van Myopia zou verwachten, je vraagt je heel de tijd af waaraan ze zaten toen ze dat schreven, maar na een paar seconden staat iedereen wel mee te swingen en wordt de "fun" in het nummer zo aanstekelijk dat overal glimlachen verschijnen. Koppel dat met een gitaardeuntje dat erg blijft hangen, en je hebt een nummer waar iedereen achteraf over sprak. Definitely a keeper.
Myopia en Zenith: het blijkt een zeer geslaagde combinatie. Best voor herhaling vatbaar, zou ik durven zeggen. Voor wie het allemaal nog eens wil terugzien, zijn er natuurlijk foto's.
De finale van Rock tJOC 2007 (foto's hier) werd op gang geschoten door Billy The Kill, opgevist als lucky loser uit de derde voorronde. Muziekstijl (volgens henzelf): "screamo", iets tussen hardcore punk en emocore in, met veel krijsende "zang" erin (volgens Wikipedia). We hebben weer iets bijgeleerd vandaag. Het optreden zelf was niet slecht. Vooral de wat melodieuzere nummers, met meer zang en minders ge-scream, mochten er best wezen. Maar de andere nummers (het merendeel) bleven wat op de vlakte, misten wat vuur. Zeker geen slecht optreden, maar ook niet fenomenaal. Bonuspunten voor het koppel headbangers dat de ruimte voor het podium onveilig maakte.
De tweede groep, The Mob Stories, kwam ook uit de derde voorronde. Een groovy, funky sound, ondersteund door twee heldere stemmen, die bij momenten heel aanstekelijk klonk (ook al door het plezier dat van de groep afstraalde). Jammer genoeg klonk het soms wat rommelig, alsof er niet echt samengespeeld werd. Potentieel genoeg, maar op dit moment geen winnaar.
Het publiek was inmiddels enorm aangegroeid, want Myopia beklom het podium. Uit welingelichte bron wist ik dat de set wat aangepast was en dat er hier en daar weer iets nieuws in zat. En dat bleek al onmiddellijk bij de opening. Er werd namelijk gestart met de zachtere nummers: Sail Away, Insanity en Move Fast, Think Slow. Heel mooi en melodieus zoals altijd. Jammer van de kwebbelkonten naast mij die geen moment konden zwijgen, waardoor ik de helft gemist heb. Volgende keer misschien toch maar beginnen met iets heviger, kwestie van het publiek stil te krijgen?
Trouwens even iets rechtzetten. Hoewel ik het anders beweerd heb, zingt Pascal wel degelijk de "eerste stem" bij Move Fast, Think Slow. Ik moet vorige keer prut in mijn oren gehad hebben.
No Us No More kondigde de overgang naar het steverige werk aan. Het geluid was dit keer veel beter dan in de voorronde, zodat het echt rockte dat de stukken eraf vlogen. En dat was nog maar het begin. Smile and Pretend en Nation's Pride zetten de toon verder, zodat alle hoofden zich plots naar het podium draaiden. Iemand achter me maakte een opmerking over de herkenbare stijl. En ex-collega vond het dan weer best goed. Kortom, het publiek kon het smaken (om van ons nog maar niet te spreken). En toen Shout of Fear de kers op de taart zette, was het feest helemaal compleet. Dit moest beter zijn dan de vorige twee kandidaten. Misschien zelfs genoeg voor de overwinning?
Sic Bo (de winnaar van de eerste voorronde en de laatste kandidaat in de finale), bleek echter een maatje te sterk. Met een heel complexe sound (gitaar, bas, zang, drums, keyboard, trompet EN sax), die samenvloeide tot een strakke ska-rock, kregen ze het publiek zonder veel problemen mee (de horde fans die ze meegebracht hadden zal ook wel geholpen hebben). Een goed gestructureerd en degelijk optreden, waar weinig op aan te merken viel.
De uiteindelijke einduitslag was dan ook niet echt een verrassing, hoewel het volgens de jury nog heel nipt geworden is (maar ook dat hadden we een beetje verwacht). Op 4, Billy the Kill, op 3 The Mob Stories, als 2de Myopia en Sic Bo werd de winnaar van Rock tJOC 2007. Een uitslag waar iedereen zich kon in vinden. Myopia had het heel goed gedaan, en tweede worden op zo'n wedstrijd achter Sic Bo is geen schande. Integendeel. We willen meer van dat.
UPDATE: de foto's kan je hier vinden.
Na het zeer geslaagde optreden, maar het toch ietwat teleurstellende resultaat op het Oost-Vlaams rockconcours, mocht Myopia opnieuw opdraven voor een wedstrijd. Dit keer op het Buggenhoutse "Rock tJOC". Door het ontiegelijk vroege uur (20u30) waren er heel wat minder fans op afgekomen, en dat was maar goed ook, gezien de grootte van de zaal.
Myopia mocht direct de spits afbijten en deed dat, zoals verwacht, zeer sterk. Wel jammer was de geluidskwaliteit. De balans tussen de verschillende instrumenten werd niet altijd direct gevonden, waardoor vooral de gitaren soms wat dreigden te verdrinken in het geheel. Maar dat kon de pret allerminst bederven.
Myopia had voor de gelegenheid de hele set omgegooid en aangepast. Traditionele afsluiter "Shout of Fear" werd als opener uitgespeeld en sterk ingekort (in Lede had blijkbaar iemand gezegd dat het nogal lang duurde). "Insanity" zorgde voor een eerste hoogtepunt. Daarna werden de vaste fans verrast door de eerste tonen van een compleet nieuw nummer (nog nooit voor publiek gespeeld): "Move Fast, Think Slow", een zachte, subtiele ballade, waarbij Pieter met akoestische gitaar op de voorgrond mocht treden en Pascal voor één keer de rol van backing vocals vervulde. Een prachtig mooi nummer trouwens, dat we zeker nog (meer dan) eens willen terughoren. "No Us No More" hadden we al gehoord in het Porter's House, maar niet in deze versie, met talloze wijzigingen en een compleet nieuwe gitaarlijn voor Pieter. Jammer dat het geluid hen hier wat in de steek liet, want dit heeft het potentieel om één van hun topnummers te worden, naar onze mening. Daarna werd afgesloten met iets vertrouwdere nummers: "Smile and Pretend" en "Nation's Pride", die zoals altijd krachtig en energievol waren. Alles bij elkaar een zeer geslaagd optreden. Wat ons betreft niet hun beste (met iets minder overtuiging, leek het wel), maar dat zegt meer over hun andere optredens dan over dit. Wij konden het alvast zeer appreciëren.
De vraag was natuurlijk hoe de andere groepen, de "concurrentie", het zouden doen. Als tweede groep van de avond kwam Left Foot Green aan de beurt, een kwartet dat snoeiharde metal bracht. Goede muzikanten die hun nummers met veel overtuiging brachten. Alleen leek het allemaal wat op elkaar, en klonk het niet echt origineel. Zo'n beetje "Metal Molly meets Metallica", maar dan zonder de krankzinnigheid die Metal Molly zo speciaal maakt. Jammer, want talent hebben ze genoeg.
De derde groep, The Sins, was dan weer niet onze "cup of tea". Een nogal jonge high school rock, die met een volgens ons overdreven pathos en te hoog gehalte aan Mick Jagger danspassen werd uitgevoerd. De stripact van de frontman na 2 nummers had volgens ons ook gerust achterwege mogen blijven. Het jongere publiek kon het echter best smaken, dus het zal wel aan ons liggen (ja, ik word oud, ik weet het).
De vierde en laatste groep kon ons dan weer wel bekoren. Troptard toonde zich een zeer veelzijdige groep, die funk en hard rock moeiteloos afwisselde, en die beide stijlen met evenveel flair en energie bracht. Het plezier straalde eraf, en het was volgens duidelijk het beste optreden van de avond (samen met Myopia, natuurlijk), en een grote kanshebber voor een finaleplaats. Het zou erom spannen ...
Daarna was het wachten tot de jury vergaderd had en de stemmen geteld waren (de helft van de punten werd door het publiek bepaald). The Sins en Left Foot Green eindigden ex aequo derde. De spanning steeg nog. Op twee Troptard en op de eerste plaats MYOPIA!!!!! De helft van de zaal ging keihard door het dak. YES! Het was hun gelukt en ze stonden in de finale, na wat volgens de jury een verschrikkelijk sterke voorronde was! WOOHOO!!! Myopia FTW indeed! We kijken nu al uit naar 21 december, de datum van de finale, en we zullen er ook dan weer massaal bij zijn. Misschien een vervroegd kerstcadeautje?
Op zaterdag 8 september speelde Myopia in de 2e voorronde van het Oost-Vlaams Rockconcours 2007, en natuurlijk waren wij daarbij aanwezig. En met ons een 50-tal andere Myopia-fans, voor het grootste deel uitgedost in de splinternieuwe T-shirts van Myopia. Om maar te zeggen dat de sfeer er goed inzat toen Myopia als vierde groep het podium beklom. Foto's van het geheel vind je hier.
Van bij de eerste paar noten was duidelijk dat ze er zin in hadden. Ze waren van plan om zich te laten zien (en vooral horen), en dat deden ze dan ook. Ze speelden veel sneller, harder en levendiger dan op hun demo. “Smile and Pretend” rockte zoals het nog nooit gerockt heeft, en was daarmee de ideale opener. “Nation's Pride” zorgde voor een absoluut hoogtepunt op alle vlakken en lijkt bezig om zich te vestigen als hun sterkste nummer (zeker live). “Insanity” viel me persoonlijk wat tegen, maar vraag me niet waarom juist. Het was verre van slecht, maar de andere nummers waren iets beter. Het kon echter de pret absoluut niet bederven. Daar zorgde “Shout of Fear” wel voor, de vaste afsluiter. Ook hier weer het ideale nummer op de ideale plaats in de playlist. Hard, snel, energiek, een prachtig orgelpunt voor een prachtig optreden. Jammer dat het maar 20 minuten mocht duren.
Gelijk hoe: het talrijk opgekomen publiek amuseerde zich kostelijk. En hetzelfde gold blijkbaar voor de groepsleden zelf. Vooral dan toen ze aan het laatste nummer kwamen, en alle spanning verdwenen was. Ze wisten dat het goed gegaan was, en konden dus nog eenmaal alle remmen losgooien. Dat Koen nogmaals zat te sterven achter zijn drumstel (het lijkt een constante te worden) versterkte dat gevoel alleen maar. Straf. Heel straf.
Jammer genoeg was het niet straf genoeg om de jury te overtuigen. De concurrentie was dan ook moordend. Daar was iedereen het over eens. De felbevochten plaatsen in de halve finale waren uiteindelijk voor Miss Steak (een zeer veelzijdige groep die ska afwisselde met ballades en country-achtige deuntjes en geleid werd door een zangeres met een heel krachtige stem), Varili (klinken wat als Counting Crows, hebben al een aantal prijzen in de wacht gesleept, en gaven een prachtig optreden) en het verrassende The Gibs (hun eerste optreden ooit, wat jammer genoeg soms wat te merken was). Over de eerste twee groepen was niet veel te zeggen. Daar was iedereen het over eens. De keuze van de jury voor The Gibs was wat controversiëler.
De fans waren het er echter over eens dat Myopia het schitterend gedaan had, wat ook de uitslag was. Iedereen had veel plezier gemaakt en genoten van de muziek. En hoewel ze niet naar de halve finale mochten, was hun demo toch bij de geselecteerden, wat op zich al geen geringe prestatie is. Volgende afspraak: Rock in 't Joc in oktober.
OK, het is niet hun eerste grote optreden (dat moet de kick-off in Gent geweest zijn bij de opening van het academiejaar). Maar dit was de eerste keer dat ik hen in hun nieuwe bezetting en met eigen nummers gezien heb. En laat 1 ding duidelijk zijn: they pretty much blew me away. Ik heb in mijn leven al een aantal verrassende en steengoede optredens gezien (Metal Molly op Dendermonde Rockt, Radiohead en Rage Against the Machine in Torhout en The Levellers in Dranouter, om er maar een paar te noemen), en dit hoort absoluut in het rijtje thuis. Hadden ze een CD gehad, ...
Het eerste wat opvalt is de hechtheid van de groepsleden. Ze staan daar niet als enkelingen op het podium, maar ze vormen echt een geheel. Zelfs hun bassist, die nog maar een paar weken tot de groep behoort. Pascal, Pieter en Erik vormen een machtig front, waar de energie en de overgave van afstraalt. Koen en Philippe nemen het ritme-gedeelte voor hun rekening op zo'n manier dat de stukken er echt afvliegen. En Philippe zorgt er dan nog eens perfect voor dat beide blokken verbonden zijn en blijven tot 1 groot geheel, dat veel beter is dan de som van de onderdelen.
Het optreden in het Porter's House bestond uit 2 delen van elk een uur, bestaande uit dezelfde playlist (het was een kroegentocht, dus het publiek veranderde in principe toch). Het eerste uur was goed. Heel goed. Alle groepsleden waren heel geconcentreerd. Ze wouden er echt iets van maken. En dat deden ze ook. Hoe langer hun optreden duurde, hoe meer mensen er binnenkwamen. En wie binnen was bleef zitten (en zelfs staan, op het einde).
En dan moest het tweede uur nog komen. De zenuwen waren verdwenen. Het adrenalinepeil was iets hoger. De interactie met het publiek iets uitgebreider. En het niveau? Fe-no-me-naal. Ik had van begin tot einde willen meedansen (had ik iets meer dan een halve meter ruimte gehad). Krachtig en energiek waar ze maar konden en toch subtiel en gevoelig in de zachtere nummers. Pascal zong zoals hij nog nooit gezongen heeft, terwijl het podiumbeest in hem losbrak. Koen drumde alsof zijn leven ervan afhing. Pieter en Erik lieten hun gitaren met nog meer overtuiging knallen en zingen, terwijl Philippe daar met zijn bas stond alsof hij al heel zijn leven bij Myopia speelde. Prachtig. Schitterend. We want more.